Spotkanie z Rafałem Księżykiem podczas JF2025.
Rafał Księżyk – dziennikarz, redaktor i krytyk muzyczny. W latach dziewięćdziesiątych współtworzył magazyny „Brum”, „Plastik”, „Antena Krzyku”, „City Magazine” i „Aktivist”. Od 2012 do 2017 roku był redaktorem naczelnym „Playboya”. Jest współautorem autobiografii Tomasza Stańki, Roberta Brylewskiego, Tymona Tymańskiego, Muńka Staszczyka, Kazika Staszewskiego, Marcina Świetlickiego, a także autorem dwóch zbiorów esejów – 23 cięcia dla Williama S. Burroughsa oraz Wywracanie kultury. O dandysach, hipsterach i mutantach. Za ten drugi otrzymał nominację do Nagrody Literackiej Gdynia, a za Dziką rzecz został nominowany do Nagrody Literackiej m.st. Warszawy, do Nagrody Literackiej Gdynia oraz do Nagrody Historycznej m.st. Warszawy im. Kazimierza Moczarskiego. W 2023 roku opublikował monografię Śnialnia. Śląski underground, która zdobyła Górnośląską Nagrodę Literacką „Juliusz”. W 2025 roku ukazała się jego najnowsza książka Fala. Rok 1984 i polski postpunk.
Od autora:
“Fala” całościowo ujmuje polską nową falę czy, jak to woli, postpunk lat 80. Ale nie jest encyklopedią! Stąd choć pojawiają się wszystkie zdarzenia, nazwy i nazwiska, które pojawić się powinny, jedne są na pierwszym planie, inne w tle. Wybór to stricte autorski, acz umotywowany latami obcowania ze zjawiskiem i jego dorobkiem. Rzecz nie tylko o muzyce, ale też o miejscach, kontekstach, epoce. W centrum zainteresowania tzw. małe ośrodki, bo zazwyczaj bywają pomijane. Tu pomijam duże ośrodki, bo zazwyczaj wokół nich wszystko się kręci. Epicentrum stanowi rok 1984, ale nie brak wycieczek do początków i schyłku dekady. Na pierwszym planie: Siekiera, Variete, 1984 i Hiena. Tuż obok: Aurora, Bikini, Chieny Cmentarne, Kontrola W., Kosmetyki Mrs. Pinki, One Million Bulgarians. I jeszcze ze dwa plany, gdzie efemery mieszają się z gwiazdami. Nie zabrakło zbliżeń na najważniejszych promotorów zjawiska, a byli to: Waldemar Rudziecki, Walter Chełstowski, Grzegorz Brzozowicz i Bożena Sitek.
“Fala” całościowo ujmuje polską nową falę czy, jak to woli, postpunk lat 80. Ale nie jest encyklopedią! Stąd choć pojawiają się wszystkie zdarzenia, nazwy i nazwiska, które pojawić się powinny, jedne są na pierwszym planie, inne w tle. Wybór to stricte autorski, acz umotywowany latami obcowania ze zjawiskiem i jego dorobkiem. Rzecz nie tylko o muzyce, ale też o miejscach, kontekstach, epoce. W centrum zainteresowania tzw. małe ośrodki, bo zazwyczaj bywają pomijane. Tu pomijam duże ośrodki, bo zazwyczaj wokół nich wszystko się kręci. Epicentrum stanowi rok 1984, ale nie brak wycieczek do początków i schyłku dekady. Na pierwszym planie: Siekiera, Variete, 1984 i Hiena. Tuż obok: Aurora, Bikini, Chieny Cmentarne, Kontrola W., Kosmetyki Mrs. Pinki, One Million Bulgarians. I jeszcze ze dwa plany, gdzie efemery mieszają się z gwiazdami. Nie zabrakło zbliżeń na najważniejszych promotorów zjawiska, a byli to: Waldemar Rudziecki, Walter Chełstowski, Grzegorz Brzozowicz i Bożena Sitek.
